Είναι ένας άνθρωπος και όπως όλοι. Ωστόσο με προκαλούν οι ιδιαιτερότητες του. Γιατί είναι ιδιαίτερος. Με τον καιρό έμαθα να μη με ξενίζει η συμπεριφορά του, πράγμα όχι εύκολο, γιατί έχοντας ως βάση τα δικά μου δεδομένα, δεν αναγνώριζα συγγένειες.
Με απασχόλησε πολύ ως προσωπικότητα γιατί αφενός και κυρίως παρουσιάζει ενδιαφέρον και δεύτερο, που μάλλον είναι απόρροια του πρώτου, γιατί μπήκε στη ζωή μου και της έδωσε μια διάσταση απρόσμενη. Δεν γινόταν λοιπόν να μην προσπαθήσω να τον αναλύσω.
Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις με τα κοινά μέτρα. Ούτως ή άλλως είναι παράλογο να κατηγοριοποιείς τους ανθρώπους. Δεν μπορώ όμως να αποφύγω μέσα μου το διαχωρισμό τους σε γοητευτικούς και βαρετούς. Και σίγουρα δεν τον βρίσκω βαρετό. Είναι φορές που μ’ εκνευρίζει, άλλες που νομίζω ότι μιλάμε διαφορετικές διαλέκτους, αλλά του αναγνωρίζω ότι έχει μια γήινη λογική που εμένα μου λείπει ταυτόχρονα με μια φαντασία που μερικές φορές ζηλεύω. Άλλωστε οι καλλιτέχνες υπάρχουν μόνο σ' αυτό που κάνουν και συνεπώς είναι αδιάφορο το τι είναι.
Είναι επτά χρόνια (το 2002 άρχισαν οι πρόβες για τη Φαύστα) που είμαστε μαζί. Σχεδόν κάθε μέρα. Ανταλλάσσουμε μηνύματα ή μιλάμε ή βρισκόμαστε. Πως μπορείς να χαρακτηρίσεις τη σχέση αυτή ; Δεν υπάρχει ούτε υφέρπει ερωτισμός, δεν είμαστε εμπορικοί συνεταίροι, το ότι είμαστε συνάδελφοι ελάχιστα έχει παίξει ρόλο. Ποτέ ωστόσο δεν έχει εξομολογήσει ο ένας τον άλλο. Δεν πιστεύω καν ούτε θα μπορούσα να το κάνω. Είμαστε φίλοι ; Δεν ξέρω. Ειλικρινά δεν ξέρω.
Στο μυαλό μου έχω αλλιώς μια φιλική σχέση. Δεν ξέρω καν αν έχει φίλους. Ενώ έχει πολλούς γνωστούς, ανθρώπους που τον εκτιμούν και τον εμπιστεύονται, νομίζω ότι είναι μοναχικός. Ίσως ο πιο μοναχικός άνθρωπος που γνωρίζω. Μου θυμίζει λύκο (ναι ξέρω ότι είναι μύθος πως οι λύκοι είναι μοναχικοί, αλλά έτσι τους φαντάζομαι).
Στην πραγματικότητα έχουμε ένα κοινό τόπο : το θέατρο. Και ένα κοινό στόχο : να διατηρήσουμε μια ομάδα που αποτελεί για μας καταφύγιο και άλλοθι και για κείνον το μέσον για να κάνει αυτό που ξέρει, αυτό που μπορεί, αυτό για το οποίο είναι ταμένος.
Κι αυτό το κάνει εξαιρετικά. Έχει την διαίσθηση να διαβλέπει τις ικανότητες του καθενός, ικανότητες που τις περισσότερες φορές εμείς δεν ξέρουμε ότι τις έχουμε. Και όχι μόνο αυτό αλλά και να μας διαχειρίζεται, πράγμα διόλου εύκολο. Κι αυτό γιατί μας έχει πείσει για το ταλέντο του. Έχει αυτό το θεϊκό άγγιγμα να φυσάει τις άψυχες λέξεις και να τους δίνει ζωή. Να στήνει μια πραγματικότητα απατηλή (όπως κάθε μορφή τέχνης) αλλά ομιλούσα. Μια πραγματικότητα αυτόνομη και ξεκομμένη που επεμβαίνει όμως καταλυτικά στη ζωή μας από την αρχή της ιστορίας μέχρι σήμερα. Αποτυπώνει τις κυκλικές τροχιές του χρόνου, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από ένα κέντρο πόνου με τις ίδιες πάντα συνισταμένες.
Η απορία μου είναι εάν μας εξατομικεύει. Δεν εννοώ σκηνοθετικά. Κάποτε σκέφτομαι ότι μας βλέπει ως ιδέες, έννοιες, υλικά - εξαρτήματα, ενσάρκωση εμμονών, πλαίσια που χρησιμοποιεί για την κατασκευή και το μοντάρισμα του έργου του. Δεν το θεωρώ κατ’ ανάγκη κακό, μάλλον δεν μπαίνω στη διαδικασία να το κρίνω. Ίσως αυτό να είναι και το (βαρύ) τίμημα που πληρώνει κάθε καλλιτέχνης. Όλα περιστρέφονται γύρω από το στόχο του. Δεν ζει. Σκηνοθετεί. Ή ζει σκηνοθετώντας.
Το θέατρο είναι τέχνη κατ' εξοχήν κοινωνική. Κατά συνέπεια, οι άνθρωποι που το υπηρετούν έχουν να διαδραματίσουν ένα αποφασιστικό ρόλο στην υπεράσπιση αλλά και την καλλιέργεια της συλλογικής συνείδησης. Ο Χρήστος Μπόσμος έχοντας κατανοήσει από νωρίς ότι το ουσιώδες εμπόδιο για την επίτευξη ποιότητας στην συλλογική δουλειά είναι οι συγκρούσεις των ανθρώπων που πολώνουν τις δημιουργικές τους δυνάμεις, τόσο οι διαπροσωπικές συγκρούσεις όσο και οι εσωτερικές στον ψυχισμό του καθενός, κατάφερε να βρίσκει τον τρόπο που ξεπερνιούνται τέτοιες τριβές. Και αυτό θεωρώ ως το σπουδαιότερο επίτευγμά του.
Μας έδωσε πολλά. Ο καθένας εισέπραξε ό,τι μπόρεσε ή ό,τι ήθελε. Αυτό δεν είναι κακό, είναι απλώς μοιραίο. Δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον ούτε να καταλάβει, ούτε να νοιώσει κάτι. Για την ακρίβεια δεν μπορείς ούτε καν να του το ζητήσεις. Αυτό είτε συμβαίνει είτε δε συμβαίνει.
Αυτό που οφείλω να πω τελειώνοντας είναι ότι προσωπικά του χρωστάω πολλά. Κατάφερε να με μυήσει στη συλλογική δουλειά, να με εντάξει σε μια ομάδα ενώ μέχρι τότε ήμουν οπαδός της μοναχικής προσπάθειας.
Το κόστος που πληρώνει, απλά το υποψιάζομαι. Φοβάμαι ότι είναι καταχρεωμένος. Δυστυχώς δεν έχω δυνατότητα για σεισάχθεια. Το μόνο που μπορώ να του πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Ματίνα Γαρεδάκη
Με απασχόλησε πολύ ως προσωπικότητα γιατί αφενός και κυρίως παρουσιάζει ενδιαφέρον και δεύτερο, που μάλλον είναι απόρροια του πρώτου, γιατί μπήκε στη ζωή μου και της έδωσε μια διάσταση απρόσμενη. Δεν γινόταν λοιπόν να μην προσπαθήσω να τον αναλύσω.
Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις με τα κοινά μέτρα. Ούτως ή άλλως είναι παράλογο να κατηγοριοποιείς τους ανθρώπους. Δεν μπορώ όμως να αποφύγω μέσα μου το διαχωρισμό τους σε γοητευτικούς και βαρετούς. Και σίγουρα δεν τον βρίσκω βαρετό. Είναι φορές που μ’ εκνευρίζει, άλλες που νομίζω ότι μιλάμε διαφορετικές διαλέκτους, αλλά του αναγνωρίζω ότι έχει μια γήινη λογική που εμένα μου λείπει ταυτόχρονα με μια φαντασία που μερικές φορές ζηλεύω. Άλλωστε οι καλλιτέχνες υπάρχουν μόνο σ' αυτό που κάνουν και συνεπώς είναι αδιάφορο το τι είναι.
Είναι επτά χρόνια (το 2002 άρχισαν οι πρόβες για τη Φαύστα) που είμαστε μαζί. Σχεδόν κάθε μέρα. Ανταλλάσσουμε μηνύματα ή μιλάμε ή βρισκόμαστε. Πως μπορείς να χαρακτηρίσεις τη σχέση αυτή ; Δεν υπάρχει ούτε υφέρπει ερωτισμός, δεν είμαστε εμπορικοί συνεταίροι, το ότι είμαστε συνάδελφοι ελάχιστα έχει παίξει ρόλο. Ποτέ ωστόσο δεν έχει εξομολογήσει ο ένας τον άλλο. Δεν πιστεύω καν ούτε θα μπορούσα να το κάνω. Είμαστε φίλοι ; Δεν ξέρω. Ειλικρινά δεν ξέρω.
Στο μυαλό μου έχω αλλιώς μια φιλική σχέση. Δεν ξέρω καν αν έχει φίλους. Ενώ έχει πολλούς γνωστούς, ανθρώπους που τον εκτιμούν και τον εμπιστεύονται, νομίζω ότι είναι μοναχικός. Ίσως ο πιο μοναχικός άνθρωπος που γνωρίζω. Μου θυμίζει λύκο (ναι ξέρω ότι είναι μύθος πως οι λύκοι είναι μοναχικοί, αλλά έτσι τους φαντάζομαι).
Στην πραγματικότητα έχουμε ένα κοινό τόπο : το θέατρο. Και ένα κοινό στόχο : να διατηρήσουμε μια ομάδα που αποτελεί για μας καταφύγιο και άλλοθι και για κείνον το μέσον για να κάνει αυτό που ξέρει, αυτό που μπορεί, αυτό για το οποίο είναι ταμένος.
Κι αυτό το κάνει εξαιρετικά. Έχει την διαίσθηση να διαβλέπει τις ικανότητες του καθενός, ικανότητες που τις περισσότερες φορές εμείς δεν ξέρουμε ότι τις έχουμε. Και όχι μόνο αυτό αλλά και να μας διαχειρίζεται, πράγμα διόλου εύκολο. Κι αυτό γιατί μας έχει πείσει για το ταλέντο του. Έχει αυτό το θεϊκό άγγιγμα να φυσάει τις άψυχες λέξεις και να τους δίνει ζωή. Να στήνει μια πραγματικότητα απατηλή (όπως κάθε μορφή τέχνης) αλλά ομιλούσα. Μια πραγματικότητα αυτόνομη και ξεκομμένη που επεμβαίνει όμως καταλυτικά στη ζωή μας από την αρχή της ιστορίας μέχρι σήμερα. Αποτυπώνει τις κυκλικές τροχιές του χρόνου, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από ένα κέντρο πόνου με τις ίδιες πάντα συνισταμένες.
Η απορία μου είναι εάν μας εξατομικεύει. Δεν εννοώ σκηνοθετικά. Κάποτε σκέφτομαι ότι μας βλέπει ως ιδέες, έννοιες, υλικά - εξαρτήματα, ενσάρκωση εμμονών, πλαίσια που χρησιμοποιεί για την κατασκευή και το μοντάρισμα του έργου του. Δεν το θεωρώ κατ’ ανάγκη κακό, μάλλον δεν μπαίνω στη διαδικασία να το κρίνω. Ίσως αυτό να είναι και το (βαρύ) τίμημα που πληρώνει κάθε καλλιτέχνης. Όλα περιστρέφονται γύρω από το στόχο του. Δεν ζει. Σκηνοθετεί. Ή ζει σκηνοθετώντας.
Το θέατρο είναι τέχνη κατ' εξοχήν κοινωνική. Κατά συνέπεια, οι άνθρωποι που το υπηρετούν έχουν να διαδραματίσουν ένα αποφασιστικό ρόλο στην υπεράσπιση αλλά και την καλλιέργεια της συλλογικής συνείδησης. Ο Χρήστος Μπόσμος έχοντας κατανοήσει από νωρίς ότι το ουσιώδες εμπόδιο για την επίτευξη ποιότητας στην συλλογική δουλειά είναι οι συγκρούσεις των ανθρώπων που πολώνουν τις δημιουργικές τους δυνάμεις, τόσο οι διαπροσωπικές συγκρούσεις όσο και οι εσωτερικές στον ψυχισμό του καθενός, κατάφερε να βρίσκει τον τρόπο που ξεπερνιούνται τέτοιες τριβές. Και αυτό θεωρώ ως το σπουδαιότερο επίτευγμά του.
Μας έδωσε πολλά. Ο καθένας εισέπραξε ό,τι μπόρεσε ή ό,τι ήθελε. Αυτό δεν είναι κακό, είναι απλώς μοιραίο. Δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον ούτε να καταλάβει, ούτε να νοιώσει κάτι. Για την ακρίβεια δεν μπορείς ούτε καν να του το ζητήσεις. Αυτό είτε συμβαίνει είτε δε συμβαίνει.
Αυτό που οφείλω να πω τελειώνοντας είναι ότι προσωπικά του χρωστάω πολλά. Κατάφερε να με μυήσει στη συλλογική δουλειά, να με εντάξει σε μια ομάδα ενώ μέχρι τότε ήμουν οπαδός της μοναχικής προσπάθειας.
Το κόστος που πληρώνει, απλά το υποψιάζομαι. Φοβάμαι ότι είναι καταχρεωμένος. Δυστυχώς δεν έχω δυνατότητα για σεισάχθεια. Το μόνο που μπορώ να του πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Ματίνα Γαρεδάκη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου