Ο Κώστας Χλίβας είναι ο φωτιστής μας. Επαγγελματίας που αντιμετωπίζει τη δουλειά του με ερασιτεχνικό έρωτα και απίστευτη σεμνότητα. Πιστεύω ότι αυτό που για τον Κώστα μετράει είναι αν αυτό που ψάχνει και σκέφτεται, καταφέρνει να το κάνει πράξη τελικά και να τον ικανοποιεί τόσο ώστε να γίνει ευτυχέστερος.
Δεν δέχεται ότι είναι συντελεστής της παράστασης και δεν πείθεται για το αντίθετο, παρά τις πολλές προσπάθειες μας. Ίσως επειδή δεν κάνει το προσωπικό του show στο θέατρο. Πιστεύει το αυτονόητο, ότι καλή παράσταση είναι αυτή που ο θεατής δεν ξεχωρίζει το φωτισμό, τα σκηνικά, την υποκριτική ή τη σκηνοθεσία. Το θέατρο είναι ένα σύνολο, ένα όλον που πρέπει να ισορροπεί.
Ωστόσο ως φόρο τιμής από μας που το πιστεύουμε θα επιχειρήσω (ως μη ειδικός) να περιγράψω το ρόλο του.
Ο φωτισμός στο θέατρο είναι κάτι εξαιρετικά σοβαρό. Το φως είναι δυναμικό υποσύνολο της παράστασης. Ο φωτιστής οφείλει να ανακαλύψει τον εσωτερικό ιστό, τις εσωτερικές ατμόσφαιρες ενός έργου. Ο φωτισμός σε ένα θεατρικό έργο προκύπτει αρχικά, λοιπόν, από το κείμενο της παράστασης. Τι είναι αυτό που θέλει να περάσει… καταστάσεις, εντάσεις… Στη συνέχεια πρέπει να υπολογίσει τη διαμόρφωση του σκηνικού, τα κοστούμια, τη μουσική και την κίνηση των ηθοποιών στη σκηνή.
Υπάρχουν παραστάσεις στις οποίες το ίδιο το φως μπορεί να γίνει ο πρωταγωνιστής, ενώ σε άλλες ο σκηνικός χώρος μπορεί να δημιουργηθεί από το ίδιο το φως. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο φωτισμός είναι ένα μέρος της δραματουργίας και κατά συνέπεια μέρος της σκηνοθεσίας και γι’ αυτό είναι και τόσο σημαντικός. Για το λόγο αυτό ο φωτιστής είναι ο τρίτος, κατά την άποψή μου μετά τον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό, υπεύθυνος για την επίτευξη της ισορροπίας μεταξύ των υπολοίπων στοιχείων. Η ισορροπία αυτή είναι εκείνη η οποία θα δημιουργήσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα για να δομηθεί αισθητικά το θεατρικό γεγονός.
Μπορεί οι περισσότεροι φωτιστές να δουλεύουν εμπειρικά ή να μαθαίνουν να αναλύουν πίνακες – εικόνες ζωγραφικής. Ο Κώστας όμως με το φωτισμό του ακόμα και εάν οι εικόνες είναι ασύνδετες καταφέρνει να τις δέσει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μελετητής φωτισμού. Ας θυμηθούμε τα «Θεϊκά Λόγια» και τους φωτισμούς που είχε επιλέξει για τον Πέδρο. Αναδείκνυαν όχι μόνο την ψυχολογία των προσώπων αλλά συντελούσαν και στη δημιουργία της ατμόσφαιρας του έργου. Ένα άλλο πρόσφατο παράδειγμα είναι η σπουδή (δεν βρίσκω καταλληλότερη λέξη) που έχει κάνει με τον Ανδρέα Μπέλη στο φωτισμό του έργου «ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ» του Πέτρου Ζούλια.
Έπειτα, σημαντικό ρόλο παίζει το πού παίζεται η παράσταση και τι εξοπλισμό διαθέτει ο χώρος. Πρέπει να σκεφτεί από πού και πώς θα φωτίσει την κάθε σκηνή με τα μέσα και το χρόνο που διαθέτει, όπως έγινε με το τελευταίο μας έργο «Καυγάδες στην Κιότζα». Και αυτά δεν μπορεί να τα κάνει ο υπολογιστής αγαπητέ Κώστα. Μόνο η ανθρώπινη αίσθηση, διαίσθηση, αντίληψη μπορεί.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι φωτίζει ερασιτέχνες και ξέρει καλά ότι θα πρέπει να καλύψει και τις ατέλειες. Αν και το θέατρο ποτέ δεν είναι απρόσωπο, ειδικότερα όταν δουλεύεις με δικούς σου ανθρώπους νοιώθεις μεγαλύτερη ευθύνη για αυτούς που εκτίθενται πάνω στη σκηνή. Με τη δουλειά σου πρέπει να τους προστατέψεις. Και ο Κώστας το κάνει. Και τον ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό.
Ματίνα Γαρεδάκη
Δεν δέχεται ότι είναι συντελεστής της παράστασης και δεν πείθεται για το αντίθετο, παρά τις πολλές προσπάθειες μας. Ίσως επειδή δεν κάνει το προσωπικό του show στο θέατρο. Πιστεύει το αυτονόητο, ότι καλή παράσταση είναι αυτή που ο θεατής δεν ξεχωρίζει το φωτισμό, τα σκηνικά, την υποκριτική ή τη σκηνοθεσία. Το θέατρο είναι ένα σύνολο, ένα όλον που πρέπει να ισορροπεί.
Ωστόσο ως φόρο τιμής από μας που το πιστεύουμε θα επιχειρήσω (ως μη ειδικός) να περιγράψω το ρόλο του.
Ο φωτισμός στο θέατρο είναι κάτι εξαιρετικά σοβαρό. Το φως είναι δυναμικό υποσύνολο της παράστασης. Ο φωτιστής οφείλει να ανακαλύψει τον εσωτερικό ιστό, τις εσωτερικές ατμόσφαιρες ενός έργου. Ο φωτισμός σε ένα θεατρικό έργο προκύπτει αρχικά, λοιπόν, από το κείμενο της παράστασης. Τι είναι αυτό που θέλει να περάσει… καταστάσεις, εντάσεις… Στη συνέχεια πρέπει να υπολογίσει τη διαμόρφωση του σκηνικού, τα κοστούμια, τη μουσική και την κίνηση των ηθοποιών στη σκηνή.
Υπάρχουν παραστάσεις στις οποίες το ίδιο το φως μπορεί να γίνει ο πρωταγωνιστής, ενώ σε άλλες ο σκηνικός χώρος μπορεί να δημιουργηθεί από το ίδιο το φως. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο φωτισμός είναι ένα μέρος της δραματουργίας και κατά συνέπεια μέρος της σκηνοθεσίας και γι’ αυτό είναι και τόσο σημαντικός. Για το λόγο αυτό ο φωτιστής είναι ο τρίτος, κατά την άποψή μου μετά τον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό, υπεύθυνος για την επίτευξη της ισορροπίας μεταξύ των υπολοίπων στοιχείων. Η ισορροπία αυτή είναι εκείνη η οποία θα δημιουργήσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα για να δομηθεί αισθητικά το θεατρικό γεγονός.
Μπορεί οι περισσότεροι φωτιστές να δουλεύουν εμπειρικά ή να μαθαίνουν να αναλύουν πίνακες – εικόνες ζωγραφικής. Ο Κώστας όμως με το φωτισμό του ακόμα και εάν οι εικόνες είναι ασύνδετες καταφέρνει να τις δέσει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μελετητής φωτισμού. Ας θυμηθούμε τα «Θεϊκά Λόγια» και τους φωτισμούς που είχε επιλέξει για τον Πέδρο. Αναδείκνυαν όχι μόνο την ψυχολογία των προσώπων αλλά συντελούσαν και στη δημιουργία της ατμόσφαιρας του έργου. Ένα άλλο πρόσφατο παράδειγμα είναι η σπουδή (δεν βρίσκω καταλληλότερη λέξη) που έχει κάνει με τον Ανδρέα Μπέλη στο φωτισμό του έργου «ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ» του Πέτρου Ζούλια.
Έπειτα, σημαντικό ρόλο παίζει το πού παίζεται η παράσταση και τι εξοπλισμό διαθέτει ο χώρος. Πρέπει να σκεφτεί από πού και πώς θα φωτίσει την κάθε σκηνή με τα μέσα και το χρόνο που διαθέτει, όπως έγινε με το τελευταίο μας έργο «Καυγάδες στην Κιότζα». Και αυτά δεν μπορεί να τα κάνει ο υπολογιστής αγαπητέ Κώστα. Μόνο η ανθρώπινη αίσθηση, διαίσθηση, αντίληψη μπορεί.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι φωτίζει ερασιτέχνες και ξέρει καλά ότι θα πρέπει να καλύψει και τις ατέλειες. Αν και το θέατρο ποτέ δεν είναι απρόσωπο, ειδικότερα όταν δουλεύεις με δικούς σου ανθρώπους νοιώθεις μεγαλύτερη ευθύνη για αυτούς που εκτίθενται πάνω στη σκηνή. Με τη δουλειά σου πρέπει να τους προστατέψεις. Και ο Κώστας το κάνει. Και τον ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό.
Ματίνα Γαρεδάκη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου